30/9/62

Prevention

อย่างที่เห็นว่ามีเรื่องราวเกิดขึ้นกับชีวิตผม ครอบครัวผม ถือเป็นบทเรียนครั้งใหญ่ของครอบครัว ทุกคนในบ้านได้รับบทเรียนจากเหตุการครั้งนี้ เมื่อเรื่องเกิดไปแล้ว มันก็เกิดไปแล้ว บทเรียนเป็นสิ่งมีค่า จดเก็บไว้ เผื่อเป็นแนวทางให้คู่อื่นๆ ได้เรียนรู้

เราทุกคนล้วนมีสิ่งที่ต้องการในชีวิต เพศชายและหญิงมีความต้องการที่แตกต่างกัน ผมเหมือนผู้ชายปกติ อยากได้รับความไว้วางใจ อยากรู้สึกภาคภูมิใจ อยากรู้สึกเป็นผู้นำ อยากได้รับเกียรติ การให้อภัย คำขอบคุณ คำขอโทษ เชื่อได้เลยว่าสิ่งเหล่านี้ผู้ชายทุกคนต้องการเหมือนกันหมด ไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่

แน่นอนว่าเมียผมก็มีสิ่งที่เขาต้องการ และผมก็พยายามที่สุดที่จะให้เท่าที่ผมจะให้ได้ ซึ่งมันสุดแล้วจริงๆ แต่มันก็ยังไม่พอ เพราะเธอก็จะเห็นว่าคนอื่นๆ ดีกว่าผมเสมอ ถ้าจัดอันดับผู้ชายที่ดี ผมคงได้ที่โหล่

สิ่งสำคัญคือ กับคู่ชีวิต เราต้องคุยกัน ต้องบอกกัน ต้องรับฟังกัน และต้องปรับตัวเข้าหากัน เรื่องเกิดเพราะเมียผมเป็นคนไม่ฟัง หรือถ้าจะบอกว่าฟัง มันก็ไม่ใช่ มันคือได้ยินมากกว่า สำคัญมากๆ ต้องรับฟัง พยายามเข้าใจ พยายามปรับเข้าหากัน

ทุกครั้งที่ผมพยายามพูด พยายามบอก พยายามขอ สิ่งที่ผมได้รับคือ "ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้ รับได้ก็รับ รับไม่ได้ก็เลิก" คิดว่าผู้หญิงส่วนหนึ่งคงมีความคิดแบบนี้เหมือนกัน คือ "ฉันให้เธอเยอะแล้ว ทำไมฉันต้องให้อะไรเธออีก" อารมณ์ประมาณว่า "ฉันยอมเป็นเมียเธอนี่มันก็มากแล้วนะ ฉันไม่จำเป็นต้องทำอะไรเพื่อเธอแล้ว ฉันยอมเป็นเมียเธอแล้ว เธอน่ะต้องทำเพื่อฉัน" อะไรประมาณนี้

เมื่อเธอไม่ฟัง ไม่ปรับ สิ่งที่ผมอยากได้เธอไม่มีให้ ช่องว่างจึงเกิด เมื่อไม่ได้สิ่งที่ต้องการ ผมก็ต้องอยู่อย่างอดทน ทนต่อสิ่งที่เธอเป็น ทนต่อสิ่งที่เธอไม่มีให้ เมื่ออยู่อย่างทนๆ พอมีใครสักคนเข้ามาเติมช่องว่างตรงนี้ ใครสักคนที่จะทำให้ผมรู้สึกมีค่า รู้สึกได้ภาคภูมิใจในสิ่งที่ผมเป็น ผมจึงรับเขาเข้ามาในชีวิตโดยไม่ลังเล

เพราะงั้น สิ่งที่จะป้องกันได้ดีที่สุด ก็คือการรับฟังกัน และเข้าใจกัน

ที่ผ่านมาเมียผมใช้วิธีป้องกันด้วยกันระแวง ระวัง จับผิด ซึ่งมันก็เข้าใจได้นะ คือ พยายามปิดช่อง เพื่อไม่ให้มันมีโอกาสที่จะเกิดเรื่อง แต่วิธีแบบนั้นมันผิด เพราะการระแวง การจับผิดนั่นแหล่ะ ที่ทำให้ผู้ชายรู้สึกสูญเสียคุณค่า รู้สึกไร้ค่า รู้สึกเป็นคนผิดตั้งแต่ยังไม่ทำความผิด และก็เพราะสิ่งนี้ด้วยแหล่ะ ที่จะเป็นแรงผลักให้ต้องไปหาความสบายใจที่อื่น

ผมพยายามบอกเมียว่า ถ้ามีเด็กคนนึง เป็นเด็กธรรมดานี่แหล่ะ แล้วเราไปกรอกหูมันทุกวัน ว่า "มึงมันไอ้เด็กติดยา" เชื่อเถอะว่า สุดท้ายเด็กคนนั้นจะติดยาจริงๆ แต่เธอไม่เข้าใจหรอก เพราะเธอเป็นของเธอแบบนั้นนั่นแหล่ะ

ชีวิตคู่นั้น การอยู่ร่วมกันไม่ยาก สิ่งที่ยากคือ การที่จะรู้ว่าจะอยู่ร่วมกันยังไง

ไม่รู้ว่าชีวิตครอบครัวผมจะผ่านไปยังไง แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เราได้รับบทเรียนที่มีคุณค่าอันนี้ร่วมกันแล้ว

Back home

กลับมาอยู่บ้านแล้ว หลังจากตัดสินใจเลือกหนทางชีวิตใหม่ ออกไปอยู่กับน้องแบบเต็มที่ได้ประมาณเดือนนึงเต็มๆ

ออกไปอยู่แล้วเป็นยังไง
ช่วงที่อยู่ด้วยกัน มันเป็นอะไรที่โอเคนะ ให้ห้องแคบๆ เล็กๆ ตู้เย็นคือแก้วเยติ ทีวีคือจอมือถือ การอยู่ด้วยกันกับคนที่เข้าใจกัน คล้ายๆ กัน อะไรๆ มันดูเรียบง่าย มันราบรื่น มันดูเป็นชีวิตคู่ที่เป็นไปได้

แล้วทำไมถึงจบแบบนี้
คำตอบว่าทำไมถึงจบแบบนี้ มันช่างน่าตลกที่ มันคือคำตอบเดียวกับที่ว่า ทำไมมันถึงเกิดเรื่องนี้ สาเหตุคือ ผมพยายามไม่รักเมียผม ทำให้ผมเอาความสุขทุกอย่างไปไว้ที่ลูก ลูกคือความสุขทั้งหมดที่ชีวิตผมมี ดังนั้นเมื่อผมหายออกไป มันเหมือนว่าผมขาดการได้อยู่กับลูก การได้มีปฏิสัมพันธ์กับลูก มันเป็นความรู้สึกที่เสพติด แม้ว่าการได้ออกไปอยู่กับน้องข้างนอก ผมจะยังได้เจอลูกทุกวัน (น้องก็ดีมาก ไม่ปิดกั้นที่จะให้ผมได้เจอลูก) แต่เหมือนว่าได้เจอแค่ไหนมันก็ยังไม่พอ มันไม่ใช่แค่การดูแล แต่มันต้องการมีกิจกรรม มีปฏิสัมพันธ์

การขาดกิจกรรมร่วมกันกับลูกในช่วง 1 เดือนเต็มๆ มันทำให้ผมเครียดมากๆ เป็นครั้งแรกที่ผมเครียดจนปวดขมับ ปวดต้นคอ (ตอนแรกนึกว่าขาแว่นหนีบ แต่มันไม่ใช่) ไม่เคยเครียดขนาดนี้มาก่อน

คงไม่ดีที่จะพูดว่าผมจบกับน้องยังไง หรือจะบอกว่าจบแล้วหรือเปล่า ตอนนี้ก็คงยังพูดไม่ได้เต็มปากนัก แต่การที่ผมทิ้งน้องมาแบบนี้ เธอคงไม่ให้โอกาสผมกลับไปแล้วล่ะ แล้วถึงผมจะกลับไป ผมก็คงอยู่ไม่ได้ เพราะมันเสพติดการอยู่กับลูกมากกว่า

ก่อนนี้ผมคิดจริงๆ ว่า ผมคงทนได้ ได้เจอกับลูกเป็นบางครั้ง แล้วก็มีชีวิตใหม่ไป ยอมทนไปสักไม่กี่ปี เดี๋ยวลูกโต ชีวิตก็เข้าที่เอง แต่พอผ่านไปได้ 1 เดือน ผมรู้ตัวเองว่า ผมทนแบบนี้ปีละ 12 ครั้ง ต่อเนื่องไปหลายปีไม่ได้ เคยคิดว่าจะชินกับการไม่ได้เจอลูก แต่มันไม่ได้เลย

มันจะเป็นไปได้ ถ้า
ไม่รู้ว่าคือโชคดีหรือโชคร้าย ผมติดลูกมากๆ ทำให้ผมไปกับน้องได้ไม่สุดตัว ผมถูกความเคยชินดึงกลับมา ไม่งั้นแล้วผมจะอยู่กับน้องยาวได้เลยล่ะ ถ้าผมเป็นคนบ้างาน หรือเป็นพวกติดเพื่อน คือ ถ้าไม่ใช่ว่าติดลูก ติดครอบครัว ผมคงมีชิวิตใหม่ไปแล้ว

ก็เป็นอันว่ากลับมาอยู่บ้าน เจ็บปวด ทนกับชิวิตเดิมๆ ต่อไป เพราะเราไม่สามารถตัดได้ ก็ต้องขอบคุณเมีย ที่พยายามปรับปรุงตัวมากๆ วิกฤติเกิดขึ้นกับชีวิตคู่แล้ว ต่อให้ผมตัดน้องเขาออกจากชีวิตได้ ก็ไม่แน่ว่าครอบครัวจะกลับมาเหมือนเดิมได้มั้ย ก็คงต้องให้เป็นเรื่องของอนาคตไป

23/8/62

Over lover

มากกว่าความรัก เราต้องการคนที่เข้าใจ คนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ คนที่สนใจว่าเรากำลังรู้สึกอย่างไร มากกว่าใส่ใจแค่ เรากำลังทำอะไร

ที่ชอบน้องเขา ก็เพราะเขาห่วงใยความรู้สึกผม แล้วผมอยู่กับเขาก็สบายใจกว่า เพราะเขาจะมองคนในแง่ดี พูดถึงคนอื่นในทางที่ดี มันทำให้รู้สึกดี แค่นั้นเลย

ถ้าเราอยู่ตรงไหนแล้วมันเย็น มันสบายใจ เราก็อยากไปอยู่ตรงนั้น มันโคตรเป็นเรื่องปกติเลยล่ะ

จะมีร้อนใจก็เรื่องลูกนี่ละน๊าาาาา -. .-

Please mind the gap between me and wife

พยายามที่จะเลิกกับน้อง แล้วกลับเป็นคนเดิมของครอบครัวอยู่หลายครั้ง แต่ครั้งหลักๆ ที่พยายาม เมียมักจะทำให้ผมเปลี่ยนใจทุกครั้ง ซึ่งนี่ก็เป็นอีกเหตุสำคัญ ที่ทำให้ผมรู้สึกว่า ไม่น่าจะอยู่กับเมียได้ เพราะเราไม่ลงล๊อกกันจริงๆ วิธีที่เขาพยายามทำให้ผมตัดใจจากน้องมันไม่เข้ากับผม เขาพยายามใช้วิธีของเขา แต่มันไม่ใช่วิธีของผม มันใช้กับผมไม่ได้ และมันทำให้ไม่ลงล๊อก

คิดว่า วันนึงเมื่อผ่านไปแล้ว ไม่ว่าเรื่องจะจบยังไง ผมน่าจะลืมเหตุการณ์ที่เป็นจุดเปลี่ยนที่มันไม่ลงล๊อกนี้ ดังนั้น จดไว้ก่อนดีกว่า

เรื่องแดงเพราะผมเริ่มไม่ไหวกับความงี่เง่าของน้อง (ช่วงนั้นคือน้องงี่เง่าเยอะมาก หึง โวย เอาแต่ใจ ไม่ยอมให้ผมได้ให้เวลากับที่บ้านบ้าง) ไม่สามารถปกปิดเมียได้แล้ว เลยยอมรับไป เพราะตอนนั้นก็ตัดสินใจว่าอยากจะเลิกกับน้องแล้วล่ะ

เรื่องเกิด 25 ก.ค. 62 ยอมรับกับเมียไปตอนเช้าของวันนั้น (ประมาณตีสอง) แล้ววันนั้นช่วงเที่ยง ก็เลยเอาน้องไปคุย ก็สรุปว่าผมจะเลิกกับน้อง ก็ตัดขาดทุกอย่าง ไม่คุย ไม่ติดต่อ ซึ่งมันก็ดูว่าจะไปได้ด้วยดี แต่พอผ่านไปสัปดาห์กว่าๆ ผมเริ่มไม่ไหว รู้สึกคิดถึง เลยขอเมียไปตรงๆ ว่าขอไปเจอ แค่กินข้าวหรืออะไรก็ได้ ขอได้เจอกัน เจอด้วยกันเลยก็ได้ แค่ได้หายคิดถึง ซึ่งวันจันทร์ที่ 5 ส.ค. ผมก็ไปเจอน้องจริงๆ ก็ไม่มีอะไร มันรู้สึกสบายๆ หายคิดถึงได้อยู่

First mistake

แต่ผมกลับไม่พอใจแค่นั้น วันอังคารผมชวนน้องมากินกาแฟอีก โดยคราวนี้ไม่ได้บอกเมีย แต่คุณเมียเธอมากินเที่ยงด้วย พอน้องใกล้ถึง โทรมา เมียรู้ก็เลยโวยเอา แล้วโวยแบบจะเป็นจะตาย จะบุกขึ้นมาออฟฟิศ จะมาคุยกับ ผอ. กับบุคคล กับคนนี้คนนั้น ผมรู้สึกว่าไม่ไหว ก็เลยหนีออกชั้นอื่น แล้วกลายเป็นว่าคืนนั้นผมเลยได้ไปนอนกับน้อง

เฉลยข้อสอบ ถ้าเมียผมยิ้มให้ผมดีๆ ทำว่าเธอเข้าใจ และเห็นใจผม รอเจอน้อง รอกินกาแฟด้วยกันไปเลย เย็นวันนั้นเธอก็จะคุมผมกลับบ้านไปได้

Second mistake

ผมอยู่กับน้องตั้งแต่วันที่ 6 แล้ววันที่ 9 ก็กลับบ้าน เพราะว่าซื้อตั๋วไปเที่ยวมาเลกับเมียไว้ วันที่ 10-12 ค่ำๆ วันที่ 9 ผมคุยกับเมียว่า ขอคบกับน้องไปเรื่อยโดยขออยู่บ้านตามปกติ เมียไม่ยอม ซึ่งนำมาสู่การพยายามตัดใจครั้งที่ 2 ผมกับน้องก็หายกันไปสามวัน ไม่ได้คุย ซึ่งพอกลับจากเที่ยว วันที่ 13 ไปทำงาน น้องก็ทักไลน์มา ว่าขอให้ลบไฟล์บางอย่างที่ผมมีอยู่ ก็คุยต่อรองกันอยู่สองวัน ซึ่งหลักๆ เรื่องที่คุยก็มีอยู่เท่านี้ แต่เมียโวยวายว่าคุยกันจ๊ะจ๋าแบบนี้ แล้วจะเลิกได้ยังไง แล้วก็มีพูดไม่ดีถึงน้องอีก (จริงๆ การพูดถึงใครในทางไม่ดี มันก็ทำให้รู้สึกไม่ดีทั้งนั้นแหล่ะ) ซึ่งมันทำให้ผมรู้สึกแย่กับเธออีก นำมาสู่การที่ผมคิดว่า เลือกน้องดีกว่า แล้วคืนวันที่ 15 ผมก็หอบกระเป๋าไปอยู่กับน้องเขาอีกครั้ง

จริงๆ แล้ว ในวันนั้นผมปรึกษากับแม่เรื่องที่จะลาออกด้วย เพราะถ้าตัดสินใจว่าจะเลิกกับน้องให้ได้ ผมคงทำงานไม่ได้ ซึ่งเมียผมคงรู้จากแม่ ว่าผมอยากจะลาออก แล้วก็จะไปอยู่กับน้องด้วย ช่วงเย็นวันนั้น เมียผมบุกขึ้นมาถึงออฟฟิศ ประโยคแรกที่ได้ยินคือ จะลาออกได้ยังไง ดอกเบี้ยค่าบ้านขึ้นเป็นสองเท่า! คือ ห่วงความรู้สึกกันก่อนก็ได้

เฉลย ถ้าเมียผมจะอยู่นิ่งๆ เฉยๆ ให้ผมค่อยๆ จัดการตัวเอง เรื่องน่าจะเป็นว่า ผมก็ค่อยๆ คุยกับน้องเขาน้อยลงๆ เรื่อยๆ แล้วก็มีโอกาสที่จะเลิกได้ไปเอง

Third mistake

ออกไปอยู่กับน้องวันที่ 15 แล้วพอวันที่ 20 ก็กลับมาบ้านอีกรอบ เนื่องจากคิดถึงลูก ห่วงว่าลูกจะเป็นยังไง แต่พออยู่บ้านได้ 2 วัน มันรู้สึกไม่ค่อยดี คิดถึงน้องเขา ห่วงความรู้สึกน้องว่าน้องจะเป็นยังไง กลัวจะเสียเขาไป เลยคุยกับที่บ้าน ว่าจะขอออกมาทดลองอยู่กับน้องดูก่อน ผมเก็บกระเป๋าไว้ โดยเช้าวันที่ 22 ไม่ได้หยิบมาด้วย เพราะคิดว่า วันนี้จะลองคิดดูอีกทีก่อน ตั้งแต่เช้ามา เมียทักไลน์มาคุย ส่งภาพอาหาร ส่งข้อความดีๆ มา มันทำให้ผมรู้สึกดี รู้สึกว่าอยากลองกลับไปอยู่บ้านดูอีกสักที จนช่วงบ่ายแก่ๆ เมียส่งรูปทำผมใหม่มาอวด ซึ่งอยากบอกเลยว่า ตั้งแต่เช้าเมียมาถูกทางมากๆ เหมือนหมอจ่ายยาถูกกับคนไข้ จนกระทั่งส่งรูปสวยๆ ที่ทำผมใหม่มาชุดใหญ่ แล้วจบด้วยข้อความ "ผชพาไปทำเตรียมบิน" (ก่อนนี้เธอพยายามไซโคผม ว่ามีผู้ชายจะพาเธอไปอยู่ออสเตรเลีย ซึ่งจริงหรือเปล่าไม่รู้หรอก แต่การทำให้ผมรู้สึกแย่ มันย่อมไม่ทำให้ผมรู้สึกดีอยู่แล้ว) ซึ่งมันทำให้ผมตัดสินใจเลยว่า ไม่กลับดีกว่า

เฉลย ถ้าส่งรูปสวยๆ ข้อความดีๆ มาได้ตลอดวัน ผมอาจจะกลับก็ได้ เพราะตั้งแต่แรก ผมก็เลือกที่จะทิ้งกระเป๋าเสื้อผ้าไว้ที่บ้านอยู่ก่อนแล้ว

ความผิดพลาดครั้งที่ 3 ของเธอ ทำให้ผมได้ออกมาอยู่กับน้องเขาอีกครั้ง และมันยิ่งย้ำว่า ผมไม่เหลือโอกาสที่จะทดลองเลิกกับน้องเขาแล้ว ถ้าจะเลิกกับน้อง แปลว่าต้องเลิกให้ขาดเท่านั้น มันไม่เหลือพื้นที่ให้เขาเสียใจซ้ำได้อีกแล้ว ที่บ้านเขาก็จะไม่โอเคกับผมด้วย ถ้าน้องจะต้องเสียน้ำตาอีกครั้ง มันจะต้องเป็นครั้งสุดท้าย

แล้วถ้าผมเลือกเมีย มันก็คงจะมีอะไรที่ไม่ลงล๊อกกันแบบนี้อยู่ตลอดไป แล้วผมก็จะต้องเสียดายไปตลอด ที่ปล่อยโอกาสดีๆ ครั้งนี้ไป

ถ้าเมียจะรู้จักผมให้ดีกว่านี้ รู้ว่าต้องทำยังไงกับผม ต้องพูดยังไง ใช้วิธียังไง ผมพยายามบอกเธอหลายทีแล้ว แต่เธอทำไม่ได้ เธอก็ยังคงทำในแบบของเธอ ซึ่งถ้าผมอยู่ต่อไป ก็คงต้องเจออะไรแบบนี้ต่อไป เรื่อยๆ มันยิ่งทำให้ผมคิดว่า ลองไปเริ่มใหม่นั่นแหล่ะ ดีแล้ว

Think

ช่วงที่เกิดเรื่องนี้ มีแต่ความคิดวุ่นวายวนเวียนไปมาอยู่ในสมอง คือ รู้เลยว่ามันวนไปมา วันนี้เลยลองนั่งลิสต์ดู ว่าคิดอะไรบ้าง และอะไรที่มันวนเวียนวุ่นวายอยู่บ้างในช่วงนี้

ก็ ตามนี้เลย ใส่เลขไว้ แต่ไม่ได้เกี่ยวกับลำดับอะไรหรอกนะ แค่จะได้นับว่าลิสต์ออกมาเท่าไหร่ จริงๆ มันก้มีอีกแหล่ะ แต่คิดว่าก็คงวนๆ อยู่ในรายการเหล่านี้อยู่ดี จริงๆ ไล่ๆ ไป ก็น่าจะ loop อยู่หลายรอบละ

  1. ไม่อยากให้ครอบครัวพัง
  2. สงสารเด็กๆ
  3. อยากให้เมียมีคนอื่นแล้วจากไปเอง
  4. หรือเรายังรักเมียอยู่
  5. ไม่อยากเสียน้องเขาไป
  6. น้องเขาดีมากๆ
  7. มันไม่เหมือนที่คนอื่นเขาแนะนำนะ เพราะคนที่แนะนำโดยไม่รู้จักน้อง และไม่รู้จักเมียจะแนะนำอย่างนึง
  8. แต่คนที่รักจักเมียของเรา ก็จะแนะนำอีกอย่างนึง
  9. ไม่อยากเหนื่่อยแล้ว
  10. ถ้าเลือกน้อง ต้องมาเริ่มกันใหม่
  11. แต่เราก็ต่อยอดจากของที่ทำอยู่แล้วได้นี่ มันก็เหนื่อยไปไม่นานกว่าเดิมหรอก
  12. พอเพียงไม่ยอมตอบแชทอีกแล้ว
  13. แต่พอกลับไปอยู่บ้าน ก็ดูจะไม่ไดีมีอะไรพิเศษ ออกมาอยู่ข้างนอกก็ได้นี่
  14. อยู่บ้านที่บ้าน แล้วคบกับน้องต่อไป เมียก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่
  15. แต่เวลาอยู่บ้าน น้องจะเศร้าๆ ไม่อยากให้ความรู้สึกของน้องเปลี่ยนไป อยากให้เขารู้สึกดีกับเราไปแบบนี้
  16. น้องจะน่ารักแบบนี้ไปตลอดมั้ย
  17. แต่น้องเขาดีกว่าผู้หญิงอื่นๆ เยอะเลยนะ
  18. ไม่อยากที่จะเสียดายโอกาสนี้ไป
  19. ห่วงความรู้สึกพอเพียงมากๆ
  20. แต่อีก 10 ปี พอเพียงก็โตไม่ต้องดูแลแล้ว
  21. ถึงตอนที่พอเพียงโตแล้ว เราจะอยู่กับเมียแค่สองคนได้ยังไง
  22. ชีวิตที่เหลือจะต้องอยู่ไปแบบเดิมเหรอ
  23. กับเมียที่คิดร้าย มองโลกแง่ร้าย อยู่ด้วยแล้วไม่สบายใจ
  24. จะให้ชีวิตที่เหลือเป็นแบบนั้นเหรอ ในเมื่อโอกาสมาแล้ว
  25. ไม่อยากเสียโอกาสนี้ไป
  26. แล้วต่อไปถ้าน้องไม่ดีล่ะ เพราะยังไงก็คือผู้หญิงคนหนึ่ง
  27. หรือจะเลิกกับน้อง
  28. ก็พยายามแล้วไง มันไม่ได้
  29. งั้นต้องลาออกไปอยู่บ้านเลย เพราะอยู่ที่ทำงานมันว้าวุ่น ทนไม่ได้
  30. แล้วอยู่บ้านจะรอดเหรอ เกิดไม่รอดอีก น้องก็ตัดไม่ขาด งานก็ไม่มีทำ
  31. ที่ต้องออกมาอยู่กับน้อง ก็เพราะห่วงความรู้สึกเขา
  32. หรือเราจะแคร์น้องเยอะไป
  33. สงสารเมีย
  34. แต่ไม่น่าจะดีถ้าจะอยู่กับเมียไปจนแก่
  35. ก็เห็นแล้วว่าเมียไม่โอ
  36. อยากอยู่กับลูก อยากให้เมียไม่อยู่ด้วย
  37. ถ้าเมียมีผู้ชายคนใหม่ เขาจะเลี้ยงดูอย่างดีมั้ย เกิดไปไม่รอดกลับมาวุ่นวายจะเอาตังค์จะเอาสมบัติอีกทำไง
  38. ยิ่งมีลูกด้วยกันอีก เดี๋ยวก็เอามาเป็นข้ออ้าง
  39. ไอ้เรื่องที่เกิดก็จากเราแท้ๆ
  40. แม่น่าจะได้พักแล้ว แต่ต้องมาปวดหัวอะไรพวกนี้อีก
  41. แต่ตอนที่อยู่กับเมีย ก็ใช่ว่าแม่จะมีความสุข
  42. อยากไปเที่ยวกันแบบครอบครัวอีก
  43. อยากให้เมียมีคนอื่นไปเลย เราจะได้อยู่กับลูกที่บ้าน น้องจะได้ไม่ต้องหึงต้องหวง ไม่ต้องเสียความรู้สึก
  44. นี่เราจะแคร์น้องมากไปนะ
  45. มันวุ่นวายใจ มันโหวงๆ หัวใจ
  46. อยู่บ้านน้องก็เศร้า เราก็ห่วงน้อง
  47. ไม่อยู่บ้าน พอเพียงก็เศร้า เราก็ห่วงพอเพียง
  48. นี่เรื่องมันผ่านมายังไม่เดือนเลยนี่หว่า นับจากที่ความแตก
  49. แต่เรามีลูกไม่ได้แล้วนะ มันจะเป็นการปิดอนาคตน้องเขาไปเลย
  50. ถ้าต่อไปน้องเกิดอยากมีลูกขึ้นมาล่ะ
  51. เรื่องนี้มันจะเป็นปมของเราไปตลอดเลยนะ
  52. หรือเราจะอยู่กับน้องไปได้ยาวนาน โดยไม่ต้องมีลูก
  53. ตั้งหลายคู่เขาก็อยู่แบบไม่มีลูกนะ ดีด้วยซ้ำ
  54. จริงๆ ไม่มีลูกกับน้องเขาแหล่ะดีแล้ว เพราะเราก็มีลูกอยู่แล้ว มีเพิ่มก็ลำบากเปล่าๆ
  55. แต่อยากมีนะ
  56. ทำไมตอนนั้นตัดสินใจให้หมอผ่าง่ายจังวะ
  57. ตั้งตัวไม่ทันนั่นแหล่ะ มันรวดเร็วไปหมด
  58. เศร้ามากๆ แย่มากๆ
  59. แต่ก็แฟร์กับเมียอยู่นะ เพราะเมียก็มีไม่ได้แล้ว
  60. แต่มันไม่แฟร์กับน้องสิ เขายังเด็ก แล้วเขาก็อยากมีมากๆ ด้วย
  61. หรือควรไล่น้องเขาไปตอนนี้เลยดี
  62. ก็เคยพยายามแล้วไง มันตัดไม่ขาดจริงๆ
  63. ไม่อยากพลาดคนนี้ไปด้วย ดูแล้วโอเคมากๆ จริงๆ
  64. ทางบ้านเขาก็ดูโอเคกว่า
  65. แต่นี่เราอายุห่างกันมากเลยนะ
  66. น้องจะไปเทเราตอนไหนมั้ย
  67. หรือเราจะเทน้องก่อน
  68. เดี๋ยวพอไปมีคนอื่นอีก ก็วุ่นวายอีก
  69. อยากมีร้านอเมซ่อนแล้วเกษียณตัวเองเร็วๆ ชะมัดเลย
  70. ลาออกไปเลย ทำงานเสริมอย่างเดียว ท่องเที่ยวไปเรื่อยๆ จะได้ลืมน้องเขาไปเอง
  71. ก็แล้วถ้ามันไม่ได้เล่า
  72. แล้วก็ไม่อยากเสียดายโอกาสของน้องคนนี้
  73. เขาโอเคมากๆ
  74. มันไม่โอเคนะ ที่จะอยู่กับเมียที่มีนิสัย มีความคิดแบบนี้
  75. จริงๆ เมียเราก็เปลี่ยนตัวเองเยอะมากแล้วนะ
  76. แต่มันก็ยังไม่ดีนั่นแหล่ะ แล้วน้องเขาก็ดีกว่าอยู่ดี
  77. เมียดีตอนนี้ แต่มีแววว่า จะดีได้ไม่นานหรอก
  78. น้องดีตอนนี้ แล้วต่อไปล่ะ
  79. มันก็น่าลองที่จะลุ้นอนาคตดู
  80. อยู่กับเมียไปก็รู้อยู่แล้วว่าจะเป็นยังไง
  81. อยู่มาแล้วครึ่งชีวิต เหลืออีกครึ่งนึง
  82. จะเอายังไงกับอีกครึ่งชีวิตที่เหลือ
  83. เหลืออีกครึ่ง ถ้าไม่ตายเสียก่อนนะ
  84. ลูกๆ จะรู้สึกยังไง
  85. มันต้องไม่ดีอยู่แล้วล่ะ
  86. แต่นี่มันก็โตมากแล้วนะ
  87. แต่อยู่บ้านไปตามปกติก็ได้นี่
  88. แต่ถ้าอยู่บ้าน น้องก็จะรู้สึกไม่ดีอีก
  89. เข้าใจน้องเขานะ ถ้าเราทำตัวไม่จริงจังเขาก็ต้องรู้สึกแหล่ะ
  90. ไม่อยากทำเพื่อน้องมากนัก แต่ก็ไม่อยากเสียเขาไป
  91. ไม่อยากมานึกย้อนเสียดายทีหลัง ว่าทำไมไม่คว้าโอกาสนี้ไว้
  92. อยู่กับเมีย แก่เฒ่าไป เมียก็เลี้ยงก็ดูแลแน่ๆ
  93. แล้วน้องล่ะ
  94. ก็ต้องไปลุ้นอีกที
  95. จริงๆ ก็น่าคิด ว่าถ้าไม่มีเงิน ไม่มีบ้าน ไม่มีทรัพย์สินให้เมีย เมียจะยังดีกับเราแบบนี้มั้ย
  96. กลับกัน น้องทำงานหาเลี้ยงตัวเอง ส่งตัวเองเรียน ส่งเงินกลับบ้าน ดูแลน้อง ผ่อนรถ
  97. มันน่าหลงไหลในคนแบบนี้
  98. ต่อไปจะมีปัญหามั้ย ที่เรายังส่งเสียลูก ส่งเสียเมียเก่า
  99. ไม่อยากทะเลาะกันเรื่องแบบนี้
  100. จริงๆ ไม่ควรต้องดูแลเมียแล้ว
  101. แต่มันรู้สึกมากๆ ว่า เราเอาเขามาแล้ว มันเป็นหน้าที่ที่เราต้องรับผิดชอบเขา
  102. แต่จริงๆ มันไม่ถูกนะ แต่ละคนต้องรับผิดชอบชีวิตตัวเองสิ
  103. ใครมันมาฝังหัวเราแบบนี้วะ
  104. จะอยู่กับน้องเขารอดมั้ย
  105. ถ้าลูกโตกว่านี้อีกสัก 7ปี มันจะโคตรง่ายเลยนะ
  106. นี่เราแก่มากแล้วนะ
  107. อีกไม่นานจะป่วยเยอะขึ้นๆ
  108. น้องจะยังดูแลเรามั้ย
  109. ตอนที่ทำงานหาเงินไม่ได้แล้ว น้องจะหาเลี้ยงเรามั้ย
  110. แล้วมันใช่ภาระอะไรของเขามั้ยล่ะ
  111. งั้นครอบครัวจะดีที่สุดนะ ถ้าอยากอยู่แบบมั่นใจว่าจะปลอดภัย
  112. กับเมียแบบนี้น่ะเหรอ
  113. ไม่อยากเสียดายโอกาสของน้องคนนี้ไปเลย
  114. คบมายังไม่ปี จะคาดหวังอะไรมากมันก็ไม่ควรนะ
  115. แต่จะอยู่กับเมียที่เป็นแบบนี้ต่อไปน่ะเหรอ
  116. ทำอะไรเอง คิดอะไรเองก็ลำบาก ต้องเดินตามเมียตลอด
  117. มันจะอึดอัดตลอดไปเลยนะ
  118. แล้วก็ต้องกด ต้องเก็บความรู้สึกไว้
  119. ไม่น่าจะอยู่กับเมียได้อ่ะ
  120. คือ อยู่ได้แหล่ะ แต่มันก็อยู่ไม่สบายใจน่ะ
  121. แล้วอีก 10ปี ลูกโตไปมีชีวิตของมันหมดแล้ว เราจะอยู่กับเมียสองคนยังไง
  122. แล้วมานั่งนึกเสียดายน้องเขา ที่เราทิ้งโอกาสครั้งนี้ไปน่ะเหรอ
  123. "ความกลัวเป็นตัวทำลายโอกาส" อันนี้ quote จากแม่เลย
  124. ไม่กล้าออกมาอยู่กับน้องเพราะกลัวเมีย
  125. แต่ที่ต้องออกมาอยู่กับน้อง ก็เพราะกลัวน้องอีก
  126. แต่จริงๆ มาอยู่ด้วยมันมีความสุขมากเลยนะ
  127. แล้วความสุขของลูกล่ะ
  128. หรือจริงๆ แล้ว เราไม่อยู่ลูกมันก็ไม่ได้รู้สึกอะไรต่างกัน
  129. กลัวเมียเอาลูกไปอยู่กับคนอื่น
  130. แต่ยังไงแม่ต้องห้ามแหล่ะน่า
  131. ลูกสาวนะ ให้ไปอยู่กับพ่อเลี้ยงได้ไง
  132. ไอ้ที่เป็นเรื่องก็เพราะเราอีก
  133. แต่ไอ้ที่เราต้องเป็นแบบนี้ ก็เพราะเมียเองนี่หว่า
  134. เลยเวลาจะมาหาว่าใครผิดแล้ว
  135. เรารักน้องเขาจริงๆ ป่าววะ หรือแค่หลง
  136. แล้วน้องเขารักเราจริงๆ ป่าววะ หรือแค่หลงเราเหมือนกัน
  137. ถ้าแค่หลงนี่ซวยเลยนะ อีกแป๊บเดียวก็แก่แล้ว
  138. เกิดวันนึงน้องบอก "หนูรักพี่มะระแบบพ่อนะคะ" อันนี้นี่ฉิบหายเลยนะ
  139. แต่การได้อยู๋แบบไม่มีเมียมันก็ดีอยู๋ดีนั่นแหล่ะ
  140. แต่อยากให้ลูกอยู่ด้วย
  141. กลัวเมียเอาลูกไป
  142. ไม่อยากทะเลาะกัน ไม่อยากให้เด็กขึ้นศาล
  143. มันไม่ใช่เรื่องที่วัยของเขาจะต้องเจอ
  144. อยากดูแลเด็กๆ อยากดูแลความรู้สึกของเขา
  145. แต่ก็ไม่อยากเสียน้องไป
  146. ถ้าไม่ถนอมความรู้สึกของน้องให้ดีตั้งแต่ตอนนี้ อาจจะเสียเขาไปเลยก็ได้
  147. หรือไม่น้องก็อาจจะไม่เหลือความรู้สึกดีๆ กับเราแล้ว
  148. เรื่องจะจบยังไง มีให้อ่านมั้ย
  149. ไม่เคยรู้สึกอยากดูดวงเท่านี้มาก่อนเลย
  150. แต่เดิมไม่เชื่อไม่ใช่รึไง
  151. อยู่ร่วมกันสองคนเลยไม่ได้เหรอ มันไม่ได้แย่สักหน่อย
  152. ต้องแย่สิ เป็นเราก็ทำไม่ได้วะ
  153. ไม่อยากทำงานเลย
  154. ถ้าไม่ทำงานแล้วอยู่บ้าน ก็ไม่มีโอกาสได้เจอน้องอีก
  155. สัปดาห์หน้าตุ่มไปออสเตรียตั้งสองสัปดาห์ จะเกิดอะไรขึ้นบ้างเนี่ย
  156. เอาว่า เราจะอยู่กับน้องเขาได้นานเท่าไหร่ก่อน
  157. กลับไปกลับมาบ่อยๆ ห่วงความรู้สึกน้องเขามาก
  158. น้องเขาดีจริงๆ นะ
  159. มันรู้สึกว่าคนอื่นก็แทนไม่ได้ มันไม่เหมือน
  160. เลยไม่อยากเสียคนนี้ไป
  161. ถ้าจะไม่ดี ช่วยทำตัวไม่ดีตอนนี้เลยได้มั้ย จะได้ง่ายๆ
  162. เฮ้อ ทำไมเมียไม่หายไปวะ จะได้ง่ายๆ
  163. ช่วงนี้ชีวิตแม่งโคตรวันต่อวันเลย
  164. ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยรู้สึกวุ่นวายขนาดนี้มาก่อนเลย
  165. ปวดหัว วุ่นวายทำอะไรไม่ถูก
  166. มันเลิกไม่ได้จริงๆ มันผูกพันธ์กันมามากไป
  167. เรามันอ่อนแอเอง
  168. เลิกกาแฟยังวุ่นวายอยู่ตั้งนาน
  169. ครอบครัวน้องเขาโอเคที่จะมีปฏิสัมพันธ์ร่วมด้วยเยอะกว่ามากๆ
  170. ครอบครัวเมียนี่อยู่ใกล้ไม่ได้เลย เดี๋ยวก็ตีกัน
  171. บ้านเมียนี่ขี้เดือดกันทั้งบ้านเลย
  172. ไม่น่าแปลกใจที่จะรู้สึกไม่อยากอยู่ด้วย
  173. แล้วก็ไม่แปลก ที่จะรู้สึกว่าน้องเขาเป็นโอกาสที่ดีมากๆ
  174. แต่เด็กอายุ 23 มันจะดีไปได้นานแค่ไหน
  175. แต่ปกติของคน ต่อให้เปลี่ยนไป มันก็เปลี่ยนไปไม่เยอะหรอก พื้นฐานความคิดมันก็เหมือนเดิมนั่นแหล่ะ
  176. เราเองยังเปลี่ยนไม่เยอะเลย ขี้ขลาดยังไงก็ขี้ขลาดยังงั้น ขี้เกียจยังไงก็ขี้เกียจยังงั้น
  177. มันรู้สึกว่าเข้ากันได้กับน้องมากๆ
  178. หรือมันเป็นช่วงโปรอย่างที่ลุงโป้งบอกวะ
  179. แต่มันก็เข้ากันจริงๆ นะ มันไม่รู้สึกฝืนน่ะ
  180. หรือน้องเขาฝืนอยู่บ้าง
  181. แต่มันก็ต้องไม่เยอะน่า ไม่งั้นคงต้องขัดกันหลายเรื่องแล้ว
  182. คนกันมา 10เดือน แทบไม่มีเรื่องให้ทะเลาะกันเลย
  183. จะมีขัดกันบ้างก็เรื่องที่เรามีเมียแล้ว แค่นี้เลย
  184. กับงอนๆ บ้าง ส่วนใหญ่ก็เรื่องผู้หญิง
  185. นี่เราเป็นเสือผู้หญิงตั้งแต่เมื่อไหร่วะ
  186. ไม่ใช่น่า ก็ผู้ชายปกตินี่แหล่ะ
  187. ลาออก อยู่บ้าน เล่นเกม ไปเที่ยว ให้ลืมๆ น้องเขาซะ แล้วอยู่บ้านเป็นแฟมิลี่กายเหมือนปกติ
  188. แล้วให้ทิ้งโอกาสครั้งนี้ไปเนี่ยนะ
  189. ย้อนกลับไปอ่าน quote ของแม่ก่อนเลยไป
  190. ต้องเดินหน้า ต้องมุ่งมั่น ต้องลอง
  191. ได้ Second chance จะทิ้งเหรอ
  192. แล้วมานั่งสียดายทีหลัง ไม่เอานะ
  193. จะไปโดนน้องเทข้างหน้า ก็ต้องเสี่ยงก่อนล่ะวะ
  194. แต่เมียรักเรามากเลยนะ
  195. หรือแค่รักเพราะสมบัติวะ
  196. จริงๆ แล้วไม่ชอบคนโลภ คนเห็นแก่ตัวเลย ให้ตาย
  197. อยากหนีไปบวช แต่มันไม่ช่วยหรอก เพราะเราคนอื่นไม่ได้วิ่งหาเรา เรานี่แหล่ะวิ่งหาคนอื่น
  198. บวชไม่ช่วยหรอก เชื่อเหอะ
  199. อยากรีบๆ มีอเมซ่อน มีเซเว่น
  200. นี่อาจจะเป็นช่วงจังหวะที่ดีมากๆ ก็ได้
  201. ลูกโตพอสมควรแล้ว
  202. มีแม่อยู่เป็น Backup ด้วย
  203. การเงินก็โอเค
  204. ถ้าจะไป ตอนนี้สภาพต่างๆ มันดูเอื้อสุดๆ เลย
  205. แล้วเราจะต้องห่วงอะไรอีก
  206. ห่วงความรู้สึกลูก
  207. หรือแค่ใช้เวลาหน่อย เด็กมันชินไม่เร็ว แต่มันจะค่อยๆ ดีขึ้นน่า
  208. นี่เรากำลังจะไปมีชีวิตใหม่ มีคู่ชีวิตใหม่นะ ตื่นเต้นชะมัด
  209. อยากใช้คำว่ามีครอบครัวใหม่ แต่ก็ดันมีลูกไม่ได้แล้วอีก
  210. อยากมีลูก
  211. แต่ไม่มีมันก็ดีแล้วนะ
  212. สงสารน้องที่จะไม่มีโอกาสมีลูก
  213. ถ้าต่อไปเขาอยากจะมี เราจะทำไงวะ
  214. อย่ามีเลยเหอะ เก็บตังค์ไว้เลี้ยงตัว พอแล้ว
  215. สมัยนี้เขาฮิตแบบนี้ออก
  216. ไม่นึกเลยชีวิตต้องมาเจออะไรยุ่งยากแบบนี้ เคยอยู่แบบเรียบง่ายมาตลอด
  217. เพราะไอ้จู๋แท้ๆ
  218. วุ่นวายใจดีจริงๆ
  219. หรือมันยังเร็วไป
  220. ฝืนอยู่กับน้องให้ได้นานๆ ก่อน
  221. มันน่าจะดีนะ
  222. ในตอนที่ลูกๆ เริ่มนิ่งแล้ว
  223. แต่กลัวเมียจะเอาลูกไปไหนอีก
  224. วุ่นวายกับลูกนี่แหล่ะ เดี๋ยวมันโตมันก็ไม่ให้วุ่นวายด้วยแล้ว
  225. มันก็มีชีวิตของมัน เราก็ต้องกลับมามีชีวิตของเรา
  226. ตอนนั้นจะยังคบกับน้องเขาอยู่มั้ย
  227. ถ้าไม่คบ ใครทิ้งใครหว่า
  228. กลัวแก่แล้วอยู่คนเดียวมากๆ เลยนะเนี่ย
  229. ตอนยังไม่แก่ยังโคตรเหงาเลย
  230. ถ้ากลัวก็ต้องกลับไปเลือกครอบครัวสิ
  231. ทางเลือกที่รู้อยู่แล้ว ว่าต่อไปจะต้องอยู่กับเมียที่ไม่โอแน่ๆ แค่สองคนน่ะเหรอ
  232. แล้วมานั่งนึกย้อนเสียดายโอกาสครั้งนี้น่ะนะ
  233. ต้องลอง ต้องไปให้สุด
  234. ถ้าจะพังจะเจ๊ง ก็ให้มันพังเพราะได้ลองก่อน
  235. สมัยก่อนคนที่เขาทิ้งลูกทิ้งเมียไป มันจะทรมานขนาดไหน ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีไลน์
  236. มันถึงตัดใจได้ง่ายกว่าปัจจุบันนี้มั้ง ?
  237. อยากให้พ่อยังอยู่
  238. อยากให้เขาเห็น ว่าเราจะเลือกทางที่มีความสุขให้ตัวเอง
  239. พ่อต้องชอบน้องเขามากแน่ๆ
  240. หรือว่าเราจะยังรักเมียอยู่
  241. ทำไมลังเลล่ะ
  242. พอรู้สึกเหมือนจะเสียเมียไปแน่ๆ กลับลังเล
  243. พอรู้สึกว่าจะเสียใครไป ก็เหมือนว่าจะขาดคนนั้นไม่ได้
  244. แต่สุดท้ายแล้ว ยังไงก็ต้องเลือก
  245. ต้องเลือกสักทาง
  246. มันไม่มีทางที่จะได้ทั้งหมด
  247. อยากรู้ตัวชะมัด ว่ารักน้องจริงๆ หรือแค่หลงเขา
  248. อยากรู้ตัวชะมัด ว่าไม่รักเมียแล้วจริงๆ มั้ย
  249. เกลียดตัวเองชะมัดเลย
  250. ไม่น่าจะเข้ากับเมียได้ มันไม่ค่อยจะลงล๊อกกันเลย หลายๆ ที
  251. หงุดหงิดงุ่นง่านวุ่นวาย เหมือนเป็นไข้รุมๆ อาการมันประมาณนั้น
  252. ถ้าฝืนอยู่กับเมียต่อไป มันก็คงไม่ลงล๊อกอีก แล้วก็จะเสียโอกาสของตัวเลือกดีๆ ครั้งนี้ไปด้วย
  253. ไม่ได้ๆ โอกาสดีๆ มันมีไม่บ่อย
  254. ต้องตัดใจจากเมียไปเลย
  255. ต้องไม่เสียดายแล้ว
  256. เราเสียดายหรือเรารัก
  257. ไม่ได้มีอะไรให้เสียดายเลย ถ้าลักเลแปลว่ารักสิ
  258. หรือแค่เรากลัวการเปลี่ยนแปลง
  259. กลับขึ้นไปอ่าน quote แม่เลย
  260. หรือกลัวไม่ปลอดภัย
  261. คือ อยู่กับเมีย ถึงมันจะแย่ๆ แต่มันรู้ว่าอยู่มาได้ ถึงจะอยู่ต่อไปยาก แต่ก็รู้ว่าอยู่ได้ เพราะอยู่มาตั้งนานแล้ว
  262. ด้วยความขี้เกียจ และรักสบาย เราเลยลังเลถ้าจะไม่เดินบนเส้นทางเดิม ถูกมั้ย
  263. ทางใหม่ตัดยังไงก็ไม่ขาดแน่ๆ เพราะเคยลองแล้ว
  264. ไม่ว่าจะเพราะรัก หรือเพราะหลงก็แล้วแต่
  265. บางทีอาจจะควรที่จะไม่สนใจลูกมาก เพราะปกติก็ไม่ได้สนใจมากนักอยู่แล้ว มันโตกันแล้ว
  266. ปล่อยให้ลูกเผชิญความทุกข์ แล้วหนีมาหาความสุข
  267. มันใช่เหรอ
  268. แต่จะให้ทิ้งโอกาสนี้ไปอ่ะนะ
  269. รู้สึกว่าเราจะให้ความสำคัญกับโอกาสครั้งนี้มากๆ
  270. เพราะมันรู้สึกว่า น้องเป็นตัวเลือกที่ดีจริงๆ
  271. ตอนที่รู้ว่าเสียเมียไปแล้วจริงๆ คงต้องเสียใจมากๆ
  272. มันคงเหมือนตอนที่เราเสียใจที่เรียนจบ แล้วรู้สึกว่า จะไม่ได้กลับมามีชีวิตแบบเดิมๆ ใน ร.ร. นั้นอีก
  273. แบบนั้นมั้ง
  274. หรือว่ารัก
  275. แต่ก็ตัดทางใหม่ไม่ได้ และไม่อยากเสียโอกาสด้วย